Imposter Syndrome in University: Why You Feel Behind
Feeling mo ba, lahat ng nasa paligid mo ay mas matalino, mas organized, at mas “deserving” kumpara sa’yo? Na parang nagkataon lang na nandiyan ka, at anumang oras, may makakaalam na “fake” ka lang?
Kung sumasagot ka ng “oo,” welcome to the club. Ang tawag dyan ay Imposter Syndrome.
Hindi ka nag-iisa. Actually, halos lahat ng estudyante—kahit ‘yung mga nagmumukhang sobrang chill at confident—ay nakakaranas nito kahit isang beses sa kanilang college life.
Bakit Ang Dali Nating Maramdaman na “Behind”?
Sa university, lalo na sa panahon ngayon, ang daling mag-compare. Nandiyan ang LinkedIn, Facebook, at X (Twitter), kung saan makikita mo ang kaklase mong may tatlong internships na, ‘yung isa naman may honors, at ‘yung isa ay may thriving online business.
Ang hindi mo nakikita? ‘Yung breakdown nila habang gumagawa ng thesis. ‘Yung mga rejections na natanggap nila bago makuha ‘yung internship. ‘Yung gabing puyat nila dahil hindi rin nila maintindihan ‘yung lesson.
Kapag tiningnan mo ang sarili mo, ang tanging buong istorya na alam mo ay ‘yung sa’yo—kasama na ang lahat ng pagkakamali, pagod, at self-doubt. So natural lang na magkaroon ng imbalance: “Ako, puro mali. Sila, puro tama.”
Ang Dalawang Mukha ng Imposter Syndrome The Perfectionist: Feeling mo, kung hindi “perfect” ang output mo, ibig sabihin hindi ka ready o hindi ka matalino. Ang isang 1.5 na grade ay parang bagsak na sa paningin mo.
The Superhero: Ito ‘yung tipong sobrang dami mong sinasalihang organizations, puro units, at puro extracurricular. Kasi feeling mo, kailangan mong patunayan na kaya mo ang lahat. Pero deep inside, takot kang magpahinga dahil baka isipin nila na hindi ka sapat.
Paano Ito Labanan (Kahit Paunti-unti)
Hindi nawawala agad ang imposter syndrome, pero natututunan nating i-manage ito. Here are a few ways na pwedeng gawin:
- Name it to tame it. Kapag naramdaman mong “nandaya ka lang” para mapunta kung nasaan ka, sabihin mo sa sarili mo: “Ah, ito na naman ‘yung imposter syndrome ko.” Kapag binigyan mo ng pangalan ang nararamdaman mo, nawawalan ito ng kapangyarihan.
- Gawin mong evidence board ang utak mo. Hindi sanay ang utak natin na alalahanin ang mga nagawa nating tama. Mas naaalala nito ‘yung mali. So magtago ka ng folder (physical man o digital) ng mga accomplishments mo. ‘Yung magagandang feedback ng prof, ‘yung mataas na quiz, ‘yung natapos mong requirement. Balikan mo ‘to kapag feeling mo wala kang naa-achieve.
- Embrace the “Beginner’s Mind.” Hindi mo kailangang alam ang lahat. Ang university ay learning institution. Kung alam mo na ang lahat, bakit ka pa nag-aaral? Okay lang na magtanong. Okay lang na magmukhang hindi alam ang sagot. That’s literally the point of being a student.
- Talk to someone. Madalas, akala natin tayo lang ang nahihirapan. Kapag nag-open up ka sa kaibigan, sa prof, o sa guidance counselor, marerealize mo na halos lahat kayo ay nagkakaroon ng same thoughts. Ang sarap sa pakiramdam ng makarinig ng “Gan’yan din ako, ‘tol.”
Ang Tatlong Tanong na Dapat Mong Itanong sa Sarili Mo
Sa susunod na mapaisip ka ng “Nahuhuli na ako,” subukan mong tanungin ang sarili mo:
- Compared to whom?
(Sino ba talaga ang sinusukatan ko? Sigurado ba akong totoo ‘yung buhay na pinapakita nila sa socmed?) - Sabi ng sino?
(Kanino ba nanggagaling ‘yung boses na nagsasabing hindi ako matalino? Sa prof ba ‘yon, o sa takot ko lang?) - Ano bang mali kung hindi ako ang “pinakamagaling”?
(What if okay lang na maging average ngayon, habang natututo pa?)
Kung aalisin mo man sa article na ‘to, ito ang sana maalala mo:
Ang pakiramdam na “nahuhuli” ay hindi sukatan ng iyong potensyal. Madalas, ito ay senyales na lumalabas ka sa iyong comfort zone. At sa totoo lang, ang mga estudyanteng nagtatanong kung “sapat ba sila” ay kadalasan ang mga taong pinakaseryoso sa paglago nila.
Hindi ka peke. Hindi ka nagkataon lang. Nandiyan ka dahil pinaghirapan mo ‘yan—kahit na hindi mo laging nararamdaman.
